Heavy Rain is ongetwijfeld de meest fantastische game die ik ooit heb gespeeld, of gezien.
De details van zowel het beeld als de soundeffects en interactieve thema's zijn ontzettend goed.
In deze game speel je meerder personages. Er zitten veel keuzes ingebouwd in de game, die directe en minder directe gevolgen hebben.

Ik vind deze game zowel visueel, als qua sounddesign en muziek echt fantastisch.. Het is alsof je in een soort van film-noir speelt.
De beleving wordt dan ook enorm versterkt door de muziek, en keiharde sound-effects die een flinke schrikreactie veroorzaken.

De componist van de gehele game is Normand Corbeil
Hij wertke samen met Tim Davies en David Butterworth

Interessant artikel over de componist: klik hier

(scroll naar beneden voor het verhaal)

De trailer van Heavy Rain:


Zie hieronder een filmpje van de gameplay in een bepaalde scene. Je hoort de muziek aanzwepen naarmate de spanning stijgt (goed luisteren, de kwaliteit van het geluid is niet fantastisch), en je hoort allerlei hele mooie details zoals de regen die op het dak en tegen het raam aan tikt, de bel als de deur opengaat e.d.


In dit filmpje, met een andere scene zie je ook zo'n voorbeeld van een opzwepende scene, waarin de muziek, maar toch met name het sounddesign erg belangrijk zijn. Het is net alsof je live de scene van een film in de hand hebt.


Een filmpje over de gameplay van de gehele game:


Het verhaal:

Het verhaal draait om een moordenaar en de mensen die achter hem aanzitten. Deze ‘origami killer’ kidnapt jongetjes die vervolgens verdronken weer opduiken. Achter hem aan zitten de vader van zijn laatste slachtoffer, een privé-detective, een FBI-agent en een journaliste. Allemaal hebben ze hun eigen motivaties om deze psycho te vinden en de speler krijgt de controle over hen allemaal op bepaalde punten in het spel.

En daar begint de ‘lol,’ want vervolgens kan het verhaal zich op allerlei manieren ontvouwen. Het meest drastische voorbeeld is dat hoofdpersonen kunnen sterven, terwijl het verhaal gewoon doorgaat. Het verschil is simpelweg dat het overleden karakter geen invloed meer op de rest van het spel heeft en daardoor compleet anders verloopt. Dat is echter het ergste wat er kan gebeuren, maar er zijn tal van keuzes die de speler kan maken die het verhaal vormen. Veel van deze keuzes zijn ook nog eens gruwelijk lastig met als centraal thema ‘hoe ver zou jij gaan voor iemand waar je van houdt?’ Het klinkt heftig, en dat wordt het verrassend genoeg (voor een game) dan ook.

Het is een gedurfde manier van een verhaal vertellen, want de makers hebben in feite dus verschillende verhalen moeten maken en ze kunnen niet allemaal even sterk zijn. Het verhaal is waar het allemaal om draait in Heavy Rain, maar natuurlijk is het ook niet onbelangrijk hoe het speelt. In feite zijn alle acties van de karakter afhankelijk van de context. Je loopt door de omgevingen en ziet her en der icoontjes die gelijk staan aan bepaalde acties zoals het draaien van de rechter stick of het ingedrukt houden van een of meerdere knoppen. Op deze manier ben je in het begin - ter instructie - vooral bezig met simpele taken zoals douchen, scheren en eten maken om aan deze acties te wennen. Later wordt het erg leuk geïntegreerd met wat er op het scherm gebeurt, zoals het schudden van de controller om uit de greep van een vijand te ontkomen.

De grafische aankleding van Heavy Rain is zeer netjes. Vooral de gezichten van de karakters zijn waanzinnig mooi weergegeven, wat de speler meteen emotioneel betrokken maakt bij hun lot. Bekijk ook vooral de making of-documentaire waarin beelden van de echte acteurs getoond worden, het verschil met hun digitale alterego's is bijzonder klein. Helaas zijn andere grafische elementen iets minder indrukwekkend. Zo lijkt elk velletje papier in Heavy Rain bijvoorbeeld wel van hard karton te zijn.

Meer info